O nie, on to zauważył. Muszę powiedzieć wreszcie to na głos, może mi pomoże w tym bo czasami jest to strasznie uciążliwe. Przybliżyłam się do niego i głośno westchnęłam.
-Tak, boję się ciemności...- mruknęłam lekko niezadowolona.
-Ale dlaczego? Ciemności boją się małe dzieci i to dlatego że rodzice albo je nastraszą albo myślą że potwór wyskoczy z szafy.- powiedział.
-Ciemność jest straszna! Nigdy nie wiadomo co się czai, i do tego nic nie mogę widzieć. I zawsze wtedy dzieją się najstraszniejsze rzeczy...- przełknęłam ślinę.
-Każdy się czegoś boi, chyba. W nocy też żyją drapieżniki!- dodałam. Oni wszyscy się na mnie patrzyli jak na małe dziecko.
-Też nie lubię ognia, gorącego jedzenia i lata. Ale chyba każdy się tego domyśla.- spojrzałam na ognisko które już wygasło.
-Ale podobno czucie ciepła i bycie ciepłym jest miłe, dlatego ludzie się przytulają i trzymają za ręce.- spojrzałam na swe dłonie które były strasznie blade.
-Wy to czujecie a ja nie...
<ktoś?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz